BOL-BUDIV geeft de herfst kleur met een kerverse nieuwsbrief! Veel leesplezier!
Wens je deze nieuwsbrief niet langer te ontvangen? Klik dan hier.
Samenwerkingen met organisaties in het buitenland, grote plannen en PAB-ambassadeurs! Lees meer.
BOL-BUDIV schreef een nieuwjaarsbrief aan minister Vandeurzen. Lees onze tien wensen voor een Gelukkiger PAB! Lees meer.
Lid worden bij BOL-BUDIV is een slimme zet! Je krijgt: zitdagen in jouw streek, financiële voordelen bij onze partners, coaching op jouw maat, vorming, gratis helpdesk, ... Klik hier voor alle voordelen!
In 2010 zijn we naast Oost-Vlaanderen ook nog sterker aanwezig in West-Vlaanderen, Vlaams-Brabant, Antwerpen en Limburg!
Het laatste nieuws voor budgethouders. Goede raad voor goede werkgevers van hun assistenten. Lees meer.
Een overeenkomst met Zweden, een heleboel weetjes over Zweden en Nederland... en een onderzoek van de universiteit Gent. Lees meer.
Een interview met een onafhankelijke, warme vrouw boordevol strijdlust! Lees meer.
Hoe je budget beheren in 2010? Hoe werkt het expertencomité? Lees meer.
Inhoudelijk artikel over toekomst van het PGB, met een stand van zaken. Lees meer.
Vragen of meer info? BOL-BUDIV helpt je vooruit. Kwaliteit en nabijheid zijn onze sterkste troeven. Lees meer.
BOL-BUDIV is in de ban van het ‘plan’. Zo werken we aan een communicatieplan, een toekomstplan voor het Expertisecentrum, een beleidsplan én een jaarplan 2010. Allemaal plannen om onze werking te verbeteren. Maak je geen zorgen, we blijven even dynamisch!
Budgethouders beheren hun budget prima. In 2009 gaf de Vlaamse overheid 54 miljoen euro aan PAB. Daarvan hebben de budgethouders 99,8% uitstekend besteed. Het beste bewijs dat PAB echt werkt! En dankzij BOL-BUDIV wordt je budget nog beter beheerd. Applaus voor jezelf!
We kwamen in oktober met slecht nieuws in de pers. In 2010 komen er slechts 105 nieuwe PAB’ers bij. Veel te weinig! Ons protest verscheen in ‘De Standaard’, ‘De Gazet van Antwerpen’, ‘De Tijd’, ‘Metro’ en ‘Het Nieuwsblad’. Ondanks ons persbericht konden we minister Vandeurzen helaas niet op andere gedachten brengen.
Aicha neemt Rustams taak als administratief medewerker over. Daarnaast heten we ook stagiairs Sofie en Lieven welkom. Zij nemen de onthaalfunctie en administratie op zich.
De kersverse vrijwilligster Isabelle helpt een PAB-cursus voor budgethouders uit te schrijven. Daar zal je binnenkort meer van horen… En vanaf januari zal je Naomi Apers even niet meer aan de helpdesk kunnen krijgen, omdat zij zwanger is!
In oktober bracht Aline Saers ons een bezoek. Aline is directrice van Per Saldo, de grootste budgethoudersvereniging in Nederland. We maakten afspraken rond samenwerking. Ook wisselen we personeel uit om bij elkaar op stage te komen. Ook met Wallonië waren er verschillende contacten. ‘Le BAP’ is daar in volle ontwikkeling. We hadden overleg met de organisaties AWIPH en VIA. We hopen dat Waalse budgethouders starten met een organisatie. Wij willen hen daarbij helpen.
Onze vorming ‘kostenstaat’ was een groot succes. We plannen in 2010 nieuwe themadagen in alle provincies. Ook vindt sinds oktober in elke provincie een zitdag in jouw buurt plaats. Contacteer ons voor een afspraak!
In 2009 werden 778 budgethouders lid van BOL-BUDIV. Dat is fantastisch! Elk lid is een belangrijke bouwsteen van onze organisatie. We hopen daarom dat je ook in 2010 het lidgeld betaalt. Twijfel je om lid te worden van BOL-BUDIV, bel ons dan gerust met je vragen.
Misschien wist je dit al, maar via onze website kan je publicaties bestellen en downloaden. Meer dan 50 infomappen, formulieren, handleidingen zijn verkrijgbaar.
Als organisatie overleggen wij veel met politici. Wij verdedigen ook de belangen van mensen die een PAB hebben of willen. We willen jou hierbij zoveel mogelijk betrekken: word ook PAB-ambassadeur.
De PAB-ambassadeurs zijn personen met een beperking of hun vertegenwoordigers. Zij bespreken maandelijks de standpunten die BOL-BUDIV kan innemen. Ze geven advies aan de raad van bestuur.
Zin om jouw gedacht te zeggen tegen ons? Kom naar de eerste samenkomst. Dag en plaats: woensdag 20 januari om 14 uur in Gentbrugge. Schrijf je in via info@bol-budiv.be als je interesse hebt!
We bespreken die dag ook onze campagne www.eengelukkigPAB.be!
Arbeidsongevallenverzekering - Assistentie nodig? - Welke reiskosten bewijs ik? - Familie als vrijwilliger bij VFG - Maaltijdcheques bij t-interim - Zitdagen in jouw streek
Kreeg je een factuur van de arbeidsongevallenverzekering voor 2010? Dien de factuur in bij de kostenstaat van het eerste kwartaal van 2010. Zelfs al kreeg je de factuur al in december 2009! Het bedrag gaat af van je budget van 2010.
Daarnaast kreeg je een afrekening of creditnota voor de arbeidsongevallenverzekering van 2009.
Hoe komt dat? Begin 2010 berekent het sociaal secretariaat de premie die jij echt verschuldigd was in 2009. Die premie is een percentage van het brutoloon van je assistent in 2009. Maar men kan de premie pas juist berekenen als het jaar voorbij is.
Twee gevallen:
Je krijgt geld terug van de arbeidsongevallenverzekering: je ontvangt een creditnota. Je zet het bedrag bij de directe kosten op je kostennota en plaatst er een minteken voor. Een creditnota boek je in 2010, volgens de datum van de creditnota.
Je moet geld bijbetalen: je krijgt een factuur. Je plaatst deze bij de directe kosten op je kostennota. Opgelet! Deze afrekening boek je in het laatste kwartaal van 2009, ook al betaal je in 2010. Het jaar waarop de verzekering slaat, geeft de doorslag, niet de datum van de factuur.
Zoek je assistentie in jouw streek? BOL-BUDIV helpt je daarbij! Surf naar www.assistentie.net. Je kan jouw vacature daar plaatsen. Of bekijk de zoekertjes van persoonlijke assistenten. De website is erg gebruiksvriendelijk. Je kan ook zoeken per streek.
Heb je problemen om een zoekertje te plaatsen? Bel of mail onze helpdesk.
Budthouder Thomas gaat met zijn assistent drie dagen naar Londen. Ze reizen met de Eurostar. Ze hebben een kamer geboekt in een hotel in het centrum van Londen. De kamer is volledig aangepast. Er is zelfs een tillift. Welke reiskosten mag Thomas inbrengen voor zijn assistentie?
Je kan enkel tickets indienen binnen de werkuren van je assistent, dus binnen de uren van de arbeidsovereenkomst.
Werk je als vrijwilliger voor familie en heb je een overeenkomst bij VFG? Dan werk je voor VFG en dus niet alleen voor familieleden. Maar geen paniek! Jij kiest zelf of je andere opdrachten aanvaardt. Bovendien biedt VFG jou geen opdrachten, behalve die van jouw eigen voorkeur.
www.vrijwilligersweb.be en www.vfg.be
Vanaf januari 2010 kan je ook bij t-interim maaltijdcheques geven aan je assistenten. Neem contact op met je plaatselijk kantoor van t-interim voor meer info.
Terug naar begin van 'Tips voor budgethouders'
In december 2009 tekende het Expertisecentrum Onafhankelijk Leven een overeenkomst met het Independent Living Institute (ILI) van Adolf Ratzka. In de vorige nieuwsbrief vertelden we dat Ratzka ons kantoor bezocht. Juliska Van Hauwermeiren bracht op haar beurt een bezoek aan Zweden. Dat leverde een overeenkomst op om samen te werken. We willen leren van Zweden. Want wat blijkt? Veel meer Zweden werken met een eigen assistentiebudget. Een eigen budget voor assistentie is daar sterk ingeburgerd. Ook de Zweedse voorzieningen hebben zich eraan aangepast.
De Universiteit Gent onderzoekt Kwaliteit van Bestaan bij mensen met een PAB. We willen weten hoe budgethouders hun eigen leven ervaren sinds ze een PAB hebben. Om dit onderzoek goed uit te voeren, hebben we jou nodig. Jij bent namelijk de budgethouder over wie het gaat!
Wil je deelnemen aan het onderzoek en jouw ervaringen en kennis delen?
Wil je zelf graag als interviewer aan de slag in dit onderzoek?
Neem dan zeker contact op met de onderzoekster, Linde Moonen.
Contact: Linde Moonen, onderzoekster Universiteit Gent
Telefoon: 09 395.99.38 - Linde.Moonen@UGent.be
We ontmoeten Marie-Line in Ter Duinen, een rust- en vakantieverblijf aan zee. Marie-Line gaat er tweemaal per jaar, om krachten op te doen. We installeren ons in haar kamer en Marie-Line steekt van wal: ‘Ik wens dit interview op te dragen aan een twintiger met dezelfde aandoening als ik. Hij wordt vandaag zeven uur lang geopereerd. Via deze weg wil ik hem moed inspreken. Ik wil hem steunen, sterken, stimuleren.” Een interview met een onafhankelijke, warme vrouw boordevol strijdlust!
Marie-Line: “Mijn naam is Marie-Line Meert en met mijn 53 jaar heb ik een berg levenswijsheid verzameld. Ik heb een PAB aangevraagd omdat ik lijd aan neurofibromatose type 2, kortweg NF2. In mensentaal zijn dat goedaardige tumoren die zich op alle zenuwen in mijn lichaam nestelen. Hierdoor ben ik doof geworden, zijn mijn gelaatsspieren verlamd, kan ik bijna niet meer stappen en gaat ook mijn zicht geleidelijk achteruit.”
Marie-Line: “Ik kreeg NF2 op mijn 21ste, meer dan dertig jaar geleden. Er is niet veel aan te doen, want de dokters weigeren om te investeren in deze zeldzame ziekte. In Vlaanderen zijn we slechts met vijf andere NF2’ers. Een te kleine doelgroep om veel tijd en middelen aan te besteden. De enige remedie is om de zoveel tijd opereren, als de tumoren groot genoeg zijn om ze te verwijderen.”
Marie-Line: “Ik moet geregeld op controle in Leuven, de onderzoeken en operaties kosten handenvol geld. Maar het voornaamste is dat NF2 onvoldoende bekend is: het is niet zoals pakweg MS of ALS. De overheid weet niet hoe ernstig mijn situatie is. Er is geen enkel inschalingsverslag dat mijn situatie correct weergeeft. Door NF2 heb ik leren vechten vanaf mijn 21ste: door mijn aandoening lieten mensen me vallen als een baksteen omdat ze het emotioneel niet aankonden. Ik heb nooit anders gekend dan chaos, onzekerheid. Tot op het moment dat ik mijn hoofd moet buigen voor mijn tumoren zal ik daarom blijven vechten voor een erkenning als NF2-doelgroep. Er is namelijk niets pijnlijkers dan voor de zoveelste keer een brief van het VAPH te krijgen met als boodschap: ‘Beste, u behoort niet tot de prioritaire doelgroep’.”
Marie-Line: “Ik ben niet volledig blind en ik kan nog een klein beetje stappen, dus is er zogenaamd niets aan de hand. Maar het moeilijke aan mijn aandoening is dat het een combinatie van aandoeningen is: ik ben doof, bijna blind en kan bijna niet meer stappen. Ik moet ook regelmatig onder het mes. Ik heb moeten leren liplezen, opnieuw leren stappen. Ik moet levenslang strijd leveren: dat staat in geen enkel inschalingsverslag.”
Marie-Line: “Sinds mijn 21ste zijn al mijn plannen gemotiveerd door NF2, het PAB en een betere positie op de wachtlijst. Daarnaast heb ik nooit willen trouwen of kinderen krijgen: hoewel ikzelf de aandoening kreeg door een spontane mutatie van mijn genen en NF2 dus niet geërfd heb van mijn ouders, had ik als NF2’er zelf 50 procent kans om mijn aandoening aan mijn kinderen door te geven. Mijn keuze was rationeel als prille twintiger: ik zou geen man nemen, geen kinderen. Hierdoor heb ik een gezinsleven gemist en de geborgenheid die daarmee meegaat. Mijn situatie is gewoon te zwaar. Niemand zou in staat zijn om de emotionele toestanden aan te kunnen.”
Marie-Line: “Ja, schrijven is voor mij een uitingsvorm. Mijn aandoening isoleert me, maar door te schrijven probeer ik me open te stellen voor anderen. Ik werk veel met de computer, correspondeer met anderen. Zo voel ik me verbonden. Ik ben nooit alleen. Dat maakt me positief, want NF2 is een vreselijke ziekte. ‘Straffen toebak’ (lacht).”
Marie-Line: “Ik heb de gave om te leren omgaan met mijn beperkingen. Ik lever geen strijd met mijn aandoening: ik heb het altijd aanvaard, ook al was ik slechts 21 jaar toen ik NF2 kreeg. Ik heb mijn ziekte geïntegreerd in mijn leven. Hierdoor heb ik geen frustraties. Ik ben niet kwaad op dokters, op God, op andere mensen. Mijn aandoening heeft me zelfs opengesteld, begripvoller gemaakt. Hier in Ter Duinen maak ik direct vrienden, omdat ik hen begrijp.”
Marie-Line: “Het PAB is een prachtig systeem in theorie. Maar in de praktijk is er zoveel mis mee. Ik ben gelukkig voor zij die een PAB hebben, maar het is discriminerend voor zij die er geen krijgen en er toch recht op hebben. Er is dringend bijsturing nodig. Gelukkig ben ik erg strijdbaar. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor alle mensen die na mij komen en beroep willen doen op het PAB. Tegen de tijd dat wij namelijk ooit tot de prioritaire doelgroep behoren hebben we alleen nog een assistent nodig om een bloempot op ons graf te zetten met Allerheiligen.”
Marie-Line: “Voor mij is wachten op een PAB vergelijkbaar met een uitgehongerde man die voor een etalage met patisseriegebakjes staat. Men vraagt de man: “Wat heb je het liefst? Aardbeientaart, flan of kriekengebak?”. Als de man dan ‘kriekengebak’ antwoordt, zegt men: ‘Prima, dat is genoteerd’. Waarna de man likkebaardend voor de etalage blijft wachten en sterft van de honger. Dat is mentale wreedheid. Ik wil duidelijkheid, Ik heb genoeg van die valse hoop.”
Marie-Line: “Ik ben een vechter, een doorzetter. Ik heb een proces aangespannen tegen de Sociale Zekerheid omdat ze me te laag ingeschaald hadden. Ik heb dat proces ook gewonnen. Hierdoor zit ik nu federaal in categorie vier, maar voor het VAPH blijf ik in categorie drie zitten. Eén land, twee verschillende inschalingen. Voor mij is dat absurd. Moet ik nu ook nog een proces voeren tegen het VAPH? Of moet ik nu naar Europa om mijn rechten als mens af te dwingen? Ik weet het niet, maar ik heb ze wel allemaal nog op een rijtje: ik ben Marie-Line Meert, één persoon in één land en ik wil mijn rechten. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor degenen die na mij komen. Ik wil geen categorie 5, ik wil vooral erkenning en zorg op maat.”
Marie-Line: “Ik ben niet kwaad op het beleid of de politici. Ik heb niks tegen minister Vandeurzen, maar hij is nu al de vierde minister van Welzijn op rij en altijd veranderen de spelregels. Ik zal blijven vechten, ministers het vuur aan de schenen leggen. Ik geloof namelijk dat ze het daadwerkelijk kunnen oplossen en het is mijn levensdoel om hen daaraan te herinneren. Ik blijf de fakkel brandend houden.”
Marie-Line: “In de eerste plaats mijn strijdbaarheid: ik blijf vooruitkijken, zelfs al heb ik mijn tegenslagen. Mijn vechtlust heeft mijn leven gered. Daarnaast ben ik levenslustig en geloof ik in mijn medemens. En ‘last but not least’: ik neem mezelf niet te au sérieux: ik ben wie ik ben en ik gun iedereen het licht in de ogen. Zo misgun ik niemand een PAB, want iedere persoon met een beperking verdient een PAB! Als je nadenkt, gun je iedere medemens het beste.”
Marie-Line: “Mijn familie heeft een centrale plaats. Daarnaast vind ik het belangrijk dat ik zelf baas ben over mijn eigen leven. Niemand moet mijn persoonlijkheid uitschakelen.”
Marie-Line: “Ik ben geen sukkelaar en jullie ook niet. Wij zijn geen vogel voor de kat, we hebben gewoon een duwtje in de rug nodig om onze eigen mogelijkheden te ontwikkelen. Dat kan dankzij het PAB. Wij willen niet naar een instelling waar je betutteld wordt, wij willen gewoon een eigen leven opdat anderen ons zien als een persoon die de moeite waard is. Wij zijn zoals iedereen en wij willen zorg op maat om een menswaardig leven te leiden. Wij zijn geen profiteurs, we laten ons niet wegmoffelen onder de deurmat. Wij allen, NF2’ers en alle andere personen met een beperking, wij zijn sterke persoonlijkheden met strijdlust en zelfdiscipline.”
Marie-Line: “Ik kende jullie vereniging vier jaar geleden al, maar ik hield bewust afstand want ik vond de organisatie te negatief tegenover het beleid. Maar sinds de campagne ‘100 miljoen voor PAB’ begon ik anders te denken: toen begreep ik de standpunten van BOL-BUDIV. En de medewerkers zijn allemaal fatsoenlijke mensen (lacht). Ondertussen ben ik zelfs een fier redactielid geworden van BOL-BUDIV. Eentje met een eigen mening weliswaar, want ik laat me voor geen enkele kar spannen!”
Marie-Line: “In maart moet ik op controle naar het ziekenhuis. Ik hoop dat de tumor ‘zijn manieren houdt’ en dat hij niet te veel gegroeid zal zijn. Ik heb geen idee in welke toestand ik zal verkeren. Maar ik blijf vechten voor de erkenning van mijn aandoening. Ik zou graag nog zo lang leven, ondanks dat ik het moeilijk heb, want ik hou zo veel van het leven.”
Hoe je budget beheren in 2010? - Richtlijn over vervoer - Hoe werkt het expertencomité?
Het PGB-budget berekent men per jaar. Maar in 2009 startten de budgethouders pas in april. Het jaar was toen al één vierde voorbij. Het VAPH liet daarom weten dat budgethouders met drie vierden van hun jaarbudget aan de slag konden. In september 2009 gingen de laatste budgethouders van start. Velen van hen hebben ook drie vierden van hun jaarbudget opgebruikt. In verhouding moesten zij minder jaarbudget krijgen. Het VAPH heeft dit te laat gezien en aanvaardt uitzonderlijk deze overschrijding.
Opgelet als je in 2009 meer uitgegeven hebt dan op basis van je startdatum was berekend. Zorg dat je in 2010 jouw jaarbudget niet overschrijdt. Heb je in 2009 een contract onderhandeld met een voorziening, zorg er dan voor dat je toekomt met je budget van 2010 om de voorziening tijdens een heel jaar in te schakelen in plaats van enkele maanden (zoals in 2009 gebeurde).
Neem contact op met ons! Onze PGB-coaches zijn opgeleid om zulke contracten uit te pluizen. Zij kunnen ook onderhandelen met voorzieningen.
De meerkost van vervoer valt nu onder directe kosten. Niet meer bij indirecte kosten. PGB-budgethouders zullen dus meer dan 5% van hun budget aan meerkost kunnen besteden.
Opgelet: PGB’ers kunnen hun vervoer niet meer met dienstencheques betalen.
VRAAG VAN PGB-BUDGETHOUDER: Als PGB-budgethouder ervaren wij de knelpunten en mogelijkheden, maar ik weet niet hoe we die kenbaar kunnen maken aan het expertencomité. Zitten er budgethouders in het expertencomité?
ONS ANTWOORD:
Viviane Sorée is de voorzitter van het expertencomité. Zij is niet alleen ook onze voorzitster, maar een zeer ervaren PAB-budgethouder. Mevrouw Sorée stond aan de wieg van het PGB. Ook Elke Decruynaere van het Expertisecentrum neemt deel. Deze experts vertegenwoordigen organisaties van en voor personen met een beperking. Er zijn ook vertegenwoordigers van voorzieningen en MDT’s bij.
Het comité bespreekt vragen van budgethouders. Maar persoonlijke dossiers en de administratie van het PGB komen niet ter tafel.
Wat bespreekt men wel? Wat je wel en niet met je PGB mag, hoe de budgetten berekend worden, hoe de monitoring gebeurt, wat de wetenschappers onderzoeken…. Op de vergadering debatteren de experts op het scherp van de snee.
Nadat het experiment afloopt in december 2010, moet het PGB een middel worden waar iedere persoon met een beperking beroep op kan doen. Net zoals het PAB nu. Na 2010 is het daarom een goed idee
dat ook PGB’ers zouden zetelen in dit comité.
Jouw ervaring als PGB-budgethouder is doorslaggevend. In het experiment vraagt men daarom ook tweemaal hoe jij alles ervaart. De eerste bevraging gebeurde voordat je een budget kreeg. De tweede bevraging staat gepland voor de komende lente (2010). Hét moment waarop de deelnemers hun stem kunnen laten horen.
Al je ervaringen, suggesties en opmerkingen kan je ook doorgeven aan je PGB-coach of de helpdeskmedewerkers. We bundelen alle opmerkingen en brengen deze bij de PGB-cel of op de agenda van het expertencomité.
Dolblij waren we met het PGB-experiment. Hoewel het decreet PGB al in 2001 gestemd werd door het parlement, bleef de uitvoering dode letter. Dankzij lobbywerk slaagden we erin om het PGB nieuw leven in te blazen. In 2008 ging het experiment uiteindelijk van start.
Waarom vindt BOL-BUDIV het PGB zo belangrijk? Iedereen krijgt een persoonlijk budget, op maat van zijn behoefte aan assistentie. Hoe zwaarder je beperking, hoe groter je budget. En vooral: je beslist zelf wat je met dit budget doet. Gebruik je het om zelf assistenten mee aan te werven, koop je diensten in of combineer je beide mogelijkheden? De keuze is aan jou.
In september 2008 startten 200 mensen in het experiment. Maar pas in april 2009 kregen de mensen hun budget. Eerst was er het voortraject met de inschaling, daarna de vraagverduidelijking. Dat laatste betekent dat mensen moesten nadenken over wat ze met hun PGB wilden doen. Eind april 2009 kwam de brief met de omvang van het toegekende budget. Tot oktober 2009 mochten de deelnemers opstarten. Nadat men het eerste contract opstuurde, kon men starten. Slechts 138 mensen deden dat. Wetenschappers, die het experiment begeleiden, onderzoeken nu waarom mensen afhaakten. Ze vergelijken de ervaringen van de PGB-gebruikers met die van mensen zonder een PGB.
Dat 62 mensen onderweg afhaakten is alvast een teken aan de wand. Het PGB-experiment loopt niet zoals zou moeten. BOL-BUDIV hielp 21 mensen bij hun vraagverduidelijking. We stootten op volgende problemen: overbevraging, te lang wachten, geen zicht op de inschaling en zeer veel onduidelijkheid. Mensen werden in een halfjaar door drie verschillende diensten ‘onderzocht’ en waren de vele vragenlijsten snel beu.
Het lange wachten op het budget zorgde ook voor wrevel. Bovendien bleef het tot mei onduidelijk wat men met zijn budget zou mogen doen. Het was evenmin geweten wat er zou gebeuren met het resultaat van de vraagverduidelijking. Mensen kregen ook geen zicht op hun eigen inschalingresultaten. Uit een eerste analyse blijkt dat mensen tevreden waren over de vraagverduidelijking, hoewel ongeveer 40 mensen in de eerste maanden afhaakten.
Een tweede groep haakte af tussen april 2009 en oktober 2009. Toen bleek wat mensen in ruil konden krijgen voor hun budget. Voor sommigen was dat een teleurstelling.
BOL-BUDIV coachte een dertigtal mensen bij de opstart van hun PGB. We botsten daarbij op de volgende knelpunten: de prijzen van sommige voorzieningen liggen veel te hoog. Sommige voorzieningen weigeren ook mensen met een PGB.
Over de moeilijkheden met de budgethoogte, de prijsbepaling en de inschaling schreven we ook al in de nieuwsbrief van juli 2009.
Men bepaalde de budgetten op basis van de kostprijsberekening van zorggradatie. Bovendien moest het totale budget onder de 4 miljoen euro blijven. Dit zorgde voor een vertekening van de budgetten. De PGB’s zijn geen weerspiegeling van de persoonlijke behoeftes aan ondersteuning.
Intussen zijn de PGB-budgethouders volop bezig. Opvallend: veel mensen gebruiken het budget om een combinatie te maken. Een deel van hun budget gebruiken ze als PAB om hun eigen assistent te werk te stellen. Met een ander deel kopen ze diensten in. Dat bewijst dat de vraag naar een PGB terecht was.
Maar het PGB loopt niet van een leien dakje. De deelnemers moeten elke drie maanden laten weten hoe ze hun budget gebruiken en waarom. Deze manier van werken is wiedes, want het gaat om een experiment waaruit politici willen leren. Maar voor de deelnemers wordt het soms een beetje veel: elke drie maanden moeten ze ook een voorschot aanvragen en een kostenstaat indienen. De administratieve last is zeer zwaar.
Gelukkig ondersteunt BOL-BUDIV de PGB-deelnemers voor administratie. We proberen een vlotte dienstverlening te waarborgen. Dat is niet makkelijk met richtlijnen die altijd veranderen, beperkte middelen en veel onduidelijkheid. Veel van onze vragen aan het VAPH blijven ook onbeantwoord. En zo komen we op het grootste knelpunt van het experiment.
De uitvoering dreigt spaak te lopen omdat de uitwerking, opvolging en voorbereiding van het experiment op de schouders van VAPH-medewerkers terechtkwamen die daar geen tijd voor hadden. Het gebrek aan tijd en middelen legt nu een hypotheek op het experiment. Zo verliezen de voorzieningen hun vertrouwen in het PGB, omdat ze nog geen euro uitbetaald kregen voor de zorg die zij verlenen via het trekkingsrecht (voorzieningen kunnen cash ofwel rechtstreeks via het VAPH betaald worden, dat laatste heet trekkingsrecht). Doordat het aantal deelnemers beperkt is, ontstaan er ook geen nieuwe initiatieven.
BOL-BUDIV betreurt dat het experiment zo loopt. Maar dat is geen reden om het PGB af te voeren. Wel om na te denken over het vervolg. Pas als er meer mensen met een PGB werken zullen voorzieningen zich ook anders organiseren. Er is een betere omkadering nodig, minder administratie en tot slot ook een andere budgetberekening.
Bel de gratis helpdesk of mail helpdesk@bol-budiv.be
dd
dd
dd
WisOnderzoek
Expertisecentrum