"PAB maakt leven voor mij mogelijk"
1. Wie ben ik?
Ik ben Cecile, een alleenstaande vrouw van 49 jaar. Volledig blind. Met veel plannen en toekomstdromen.
Ik ben door de behandeling aan mijn ogen en de veelvuldige operaties heel erg ziek geweest. Het was zo erg dat ik voor mijn 35ste werkonbekwaam werd verklaard tot aan de pensioenleeftijd.
2. Waarvoor gebruik ik assistentie?
Zowat alles waarbij ik assistentie nodig heb door mijn blindheid.
Ofwel doordat ik helemaal niet meer een bepaalde handeling kan doen, ofwel omdat dit door die handicap te gevaarlijk is geworden, ofwel omdat het resultaat van die handeling heel onbevredigend blijft door het niet-zien van de actie.
Concreet: Samen alle administratie doen. Doornemen, electronisch vertalen, bijhouden en afhandelen.
Ook alle cursussen die niet elektronisch binnenkomen naar de PC vertalen. Ofwel zoals notenleer: voor laten lezen zodat ik deze in braillenotenleer kan omzetten.
Daarom heb ik ook assistentie nodig om het mogelijk te maken al deze elektronische hulpmiddelen in goede conditie te houden, te updaten, te back-uppen en virusvrij te houden.
Ook assistentie om de KORF-aanvraag bij te houden.
Mobiliteit: fikse natuurwandelingen om in goede conditie te blijven.
Tandemritten. Assistent voor onderhoud van de tandem. Assistent met wagen en rijbewijs om boodschappen te doen.
Dokter en tandartsbezoeken. Kapper en post, bank en verzekeringen. Begeleiding bij gebruik openbaar vervoer en buitenlandse reizen. En alles wat bij een verhuis hoort.
Huishouden. De assistenten zorgen voor de continuïteit van het huishouden.
Onderhoud, was en strijk door een assistent met dienstencheques. Veganistische maaltijden en visuele controle door de vaste assistent.
Assistentie ADL. En dit gaat heel ver. Dus zoek ik ook assistenten, soms met PWA-cheques die dezelfde interesses hebben of hobby’s.
Er is ook assistentie om het tuintje bij te houden. De mezenzakjes aan te vullen. De nestkastjes op te hangen, hun drinkfonteintje zuiver te houden.
En te vertellen hoe gulzig of hoe ontstuimig ze hiervan genieten. Of hoe de poes van de buren in dekking ligt vol verlangen naar lekker Mees.
Ze vertellen me wat er op straat gebeurt. Wie er groet. Wie waar woont en hoe mijn huis eruitziet.
Ze legen mijn brievenbus. Selecteren de post en lezen interessante publiciteitsblaadjes voor.
Als ik eens de tijd vind, wil ik ook weer gaan zwemmen met assistentie. Of één van mijn mooie DVD-films bekijken met commentaar op het visueel gebeuren.
Er is nog heel wat meer. Kortom assisteren bij alles wat voor mij leven betekent.
3. Welke meerwaarde levert het PAB aan mijn leven?
Het betekent niet meer in mijn hoek te ziten. Van zetel naar radio of gesproken boek.
Dit kan dan nog wel als de assistent naar huis is. Als er een assistent aanwezig is, maakt deze mij het weer mogelijk te zien via haar/zijn ogen.
En dan is weer alles mogelijk, bijna net als voor ik blind werd.
4. Hoe zou mijn leven er uitzien zonder persoonlijke assistentie?
Heel eenzaam en passief. Geen uitjes, geen visuele waarnemingen.
Zelfs het niet meer aanwezig zijn in het straatbeeld, dus vergeten geraken door de buren. En toch juist afhankelijk zijn van die buren om boodschappen te doen, alle mobiliteit. Een steeds vragen en afhankelijk zijn van iedereen, totdat ze het niet meer zien zitten. Overal vuil. Was die slecht gesorteerd wordt en alle kleuren vertoond. Geen strijk. Verwaarloosde tuin. En hoe moet dit met het koken op een gasvuur? Wie doet of vertaalt mijn administratie?
Dus: terug in mijn hoek en regelrecht in een kamer van het Heem in Varsenare.
Cecile Boomgaert
dd